Een reis van tien jaar

Katrien vertelt over haar reis binnen Gandae. “Ik begon in de hoofdbouw, maar ik verhuisde snel naar een huisje. Tien jaar woonde ik er met vijf andere bewoners, maar enkelen moesten naar een andere woning verhuizen. Toen deelde ik ons huis met drie andere bewoners. De taken verdelen was soms moeilijk. Nu woon ik weer in de hoofdbouw. Hier moet je minder zelf te doen. Mijn kamer is een beetje kleiner, ik zit op mijn bed om tv te kijken. Er is beneden wel een grote living. Daar is veel plaats.”

Geen zittend gat

Katrien heeft niet altijd in Gandae gewoond. Ze woonde tien jaar zelfstandig. Haar ouders zorgden voor haar met wekelijks extra begeleiding. Katrien zag dat dit moeilijk werd voor hen – ze koos er zelf voor om begeleid te wonen. Gandae werd haar nieuwe thuis. “Het eten wordt hier voor mij gemaakt, maar ik doe mijn eigen was en strijk. Ik vind het leuk om een paar keer per week te helpen met de vaat en ik doe veel van mijn persoonlijke verzorging zelf.”

Stilzitten? Dat zien ze Katrien niet vaak doen. “Elke dinsdag ga ik met enkele medebewoners zwemmen in de Rozebroeken – exact 20 baantjes. En in het weekend ga ik badmintonnen aan de Blaarmeersen.” Op maandag en vrijdag is het atelier bij het maatwerkbedrijf van Gandae. Katrien verpakt er onder andere BBQ-stokjes en plakt en stickert voor een klant met een soepbar. “Eigenlijk zou ik nog veel meer willen werken. Als ik niet werk, dan skype ik met mijn mama. Of ik ga eens met de fiets naar ‘t stad, om te gaan shoppen. En op woensdag doe ik vrijwilligerswerk – vandaag was het de was doen, soms zijn het kerstkaartjes verpakken of helpen op ‘t unief. Ik krijg mijn dagen wel gevuld.”

Heerlijke hete bliksem

Zoals ongeveer élke bewoner, is Katrien grote fan van het keukenteam. “Hete bliksem is mijn favoriet. Dat is appelmoes met gehakt en puree.” Katrien heeft hier ook haar beste vriendin gevonden. “We gaan samen wel eens naar de stad, of bij Aernoudt een koffie drinken. Ik voel mij goed bij de mensen hier. De sfeer is hier goed. Soms is ‘t wel een beetje boel, maar de begeleiders lossen dat snel op.”

Met een glimlach op haar gezicht sluit Katrien het interview af, terwijl ze zegt: "Ik hoop stiekem wel dat er meer jonge mensen bijkomen. Ik ben 45, en soms voel ik me hier de jongste!"